Yerçekimi
Her şey yerli yerindeydi.
Kaleler aynıydı.
Şarkılar aynı şarkılardı.
Gökyüzü her akşam
aynı renge dönüyordu.
Ne zaman başladığını bilmiyorum.
Bir sabah
adını görünce
gülümsediğimi fark ettim.
Akşama doğru,
gönderdiğin bir şarkının
tek bir satırı
bütün günüme yerleşmişti.
Biz hiçbir zaman
şarkılar göndermemiştik.
Birbirimize
satırlar göndermiştik.
Günün birinde,
profilindeki yüze
gereğinden uzun baktım.
Bir yüze değil,
hep döndüğüm bir yere
bakar gibi.
O an
oyun değişmedi,
sen de değişmedin;
yine de içimde
bir şey
sessizce yer değiştirdi.
Eskiden yazarsan yazardın,
yazmazsan
hayatıma devam ederdim.
Zamanla,
gelmeyince
bir şey eksik kalıyordu.
Kimse bunu söylemedi.
Ben bile.
Çünkü bazı duygular
önce adını kaybeder.
Sonra
bütün dünyaya
yeni isimler vermeye başlar.
Belki de
her şey aynı kalır.
Bir insanın
içindeki dünya
sessizce değişir.
Everything was in its place.
The castles were the same.
The songs were the same songs.
Every evening
the sky turned
the same color.
I don’t know
when it began.
One morning,
I noticed myself smiling
when your name appeared.
Toward evening,
a single line
from a song you sent
had settled
into my entire day.
We had never
sent each other songs.
We had sent
each other
lines.
One day,
I looked
at your profile picture
longer than I should have.
Not as if I were looking
at a face,
but at a place
I had always returned to.
In that moment,
the game did not change.
Neither did you.
Yet something
inside me
quietly
shifted.
Before,
if you wrote,
you wrote.
If you didn’t,
life simply went on.
Over time,
when you weren't there,
something was missing.
No one
said it.
Not even me.
Because some feelings
lose their names
before they begin
to give new names
to the whole world.
Perhaps
everything
remains the same.
The world
inside a person
quietly
changes.
