Beyaz
Bir sabah
seni düşündüm.
Adın
içimden geçti.
Ve hiçbir yerim
acımadı.
Bir süre
içimden
bir şeyin
eksildiğini sandım.
Oysa
içime
sessizce
beyaz
bir şey
yağmıştı.
Kar
değildi.
Unutmak da.
İlk kez
sana ait
hiçbir şeyi
kendime
çekmedim.
Ne sesini.
Ne ellerini.
Ne de
bir gün
dönebileceğin
ihtimalini.
Seni düşündüm.
Bir yerde
gülüyor olmanı.
Bir çocuğun
elinden
tuttuğunu.
Yanında
ben yoktum.
Sana baktım.
Yalnızca
sana.
Oda
bembeyazdı.
One morning
I thought of you.
Your name
drifted through me.
And nothing
in me
hurt.
For a while
I thought
something in me
had gone missing.
But in its place
something white
had settled
quietly
inside me.
Not snow.
Not forgetting.
For the first time
I didn't grasp
at anything
that was you.
Not your voice.
Not your hands.
Not even
the possibility
that one day
you might return.
I thought of you.
Somewhere,
laughing.
Holding
a child's hand.
I wasn't
beside you.
My eyes found you.
Only
you.
The room
was white.
