Jaanam
Bir gün
adını
sessizce
tekrarladım.
Hiçbir şey
değişmedi.
Yine de
aynı insan
değildim.
Bir zamanlar
isimler,
birini
çağırırdı.
Seninkiyse
gittiğinde de
yanımda
kalıyordu.
Adının
senden başka
bir yerde de
yaşadığını
gördüm.
Bende.
Jaanam.
Anlamını
sonradan
öğrendim.
Ama
kelime,
bana
anlamını
öğretmeden önce
sen
öğretmiştin.
Şimdi
adını
söylediğimde
seni
çağırmıyorum.
Zaten
gitmiyor.
One day
I repeated
your name
quietly.
Nothing
changed.
Still,
I was not
the same.
Once upon a time,
names
would call
someone.
Yours stayed
with me
even after
you left.
I saw
your name
living somewhere
other than
in you.
In me.
Jaanam.
I learned
what it meant
later.
But
the word,
before it
taught me
what it meant —
you
had taught it.
Now
when I say
your name
I am not
calling you.
It does not
leave.
Bu şarkıdaki ses benim değil. O da şiirler gibi yapıldı.
The voice in this song is not mine. It was made the way the poems were.
