Biliyorum.
Hayat,
beni senden,
seni de benden
esirgemiyor.
Sadece,
ikimizi de
aynı anda
çağırıyor.

Sen,
dönebildiğin her anda
beni bulmaya çalışıyorsun.
Ben,
sesinin düşeceği yerde
biraz daha bekliyorum.

Ne sen
eksik seviyorsun.
Ne ben.

Sen,
gecenden eksiltiyorsun.
Ben,
gündüzümden.
Birimiz
aya yaslanıyor.
Birimiz
güneşe.

Aynı gökyüzünün altında,
aynı yöne yürürken,
birbirimize
geç kalıyoruz.

Bana,
uykusuz kaldığını söyledin.
Ben,
gözlerimde büyüyen akşamı
hiç anlatmadım.

Akşam,
her gün
biraz daha erken
geliyormuş meğer.

Şimdi düşünüyorum da…
Sen,
aydan ödünç aldığın saatleri
bana getirdin.
Ben,
güneşten eksilen ışığı
sessizce taşıdım.

İkimiz de
aynı yolu
birbirimize doğru yürüdük.
Sadece,
yolda
birbirimizin
nasıl yorulduğunu
göremedik.

Belki de…
Bir gün,
karşındakinin
gözlerinde,
hiç anlatılmamış
bir yorgunluğu
tanıyabilmek.