İz
O nehir,
her akşam
günbatımına doğru
akardı.
Onu biraz daha
yakından görebilmek için
toprağı yardı,
taşların arasından geçti,
dağların etrafından
kendine yollar açtı.
Bazen gökyüzü
öyle yanardı ki,
bu kez
ona yetişeceğine
inanırdı.
Sularında
ışığını taşır,
gece olmadan
bir kez olsun
ona dokunmak isterdi.
Ve tam
öpecekken,
gece olurdu.
Ama ne kadar yaklaşsa,
güneş o kadar
ufka çekilirdi.
Yine de nehir
durmadı.
Bazı aşklar
kavuşacakları için değil,
geçtikleri dünyayı
değiştirmek için
akar.
O,
ona hiç
ulaşamadı.
Ama bak,
onu severken
yeryüzüne
ne yaptı.
That river,
every evening,
flowed toward
the sunset.
Just to see it
a little closer,
it split the earth,
passed between stones,
found its way
around the mountains.
Sometimes the sky
burned so bright that
this time
it believed
it would catch up to it.
It carried
its light in its waters,
and wanted
just once
to touch it
before night.
And just as
it was about to kiss it,
night would fall.
But the closer it came,
the further the sun
drew toward the horizon.
Still the river
did not stop.
Some loves flow
not to arrive,
but to change
the world
they pass through.
It
never
reached it.
But look
at what it did
to the earth
while loving it.
Bu şarkıdaki ses benim değil. O da şiirler gibi yapıldı.
The voice in this song is not mine. It was made the way the poems were.
