Yüz gece geçti,
sesini
son duyduğumdan beri.
Takvimler değişti,
ama içimde
aynı mevsim kaldı.

Aramıza
yollar girdi,
şehirler,
koca denizler.
Gözlerimi kapayınca,
hepsi
kayboluyor.

Yanımda değilsin,
ama içim hep sende.
Her sabah uzağındayım,
her gece düşümde.
Yanımda değilsin,
ama hiç gitmedin.
Bu gece de yalnız,
sen
ve ben.

Gelip geçiyor insanlar...
Yüzler değişiyor.
Yollar uzuyor.

“Zamanla geçer,”
diyorlar.
Belki...

Ama seni özlemek,
zamana
alışmıyor.

Yanımda değilsin,
ama içim hep sende.
Her sabah uzağındayım,
her gece düşümde.
Yanımda değilsin,
ama hiç gitmedin.
Bu gece de yalnız,
sen
ve ben.

Bildiğim
her şeyde
bir izin var.
Gittiğim
her yerde
bir sesin.

Zor geliyor bazen.
Ama içimdeki yerin,
hiç değişmiyor.

Bir gün
son perde kapanacak.
Dünya
sessizliğe karışacak.
Ben hangi yola çıksam,
sonu sende uyanıyor.

Yanımda değilsin,
ama içim hep sende.
Her sabah uzağındayım,
her gece düşümde.
Yanımda değilsin,
ama hiç gitmedin.
Bu gece de yalnız,
sen
ve ben.