Fotoğraflar yerde,
geceden kalmış gibi dağınık.

Camda
odanın yansıması.

Telefon yanı başımda.
Dokunmuyorum.

Henüz.

Bazen merak ediyorum,
aklına gelir miyim diye.

Sen benim aklıma
gelmiyorsun artık.

Hiç gitmiyorsun.

Saat biri çeyrek geçiyor.
Ev sessiz.

Ben değilim.

Şimdi
sana ihtiyacım var.

Aramam demiştim.

Kendime verdiğim sözler
geceleri daha mı kolay kırılıyor,
bilmiyorum.

Sensiz nasıl dayanırım,
onu da bilmiyorum.

Sadece
sana ihtiyacım var.

Biraz içtim.
Saat ilerlemiyor sanki.

Kapıdan bir ses gelse
başımı kaldırıyorum hâlâ.

Biliyorum,
sen değilsin.

Yine de
başımı kaldırıyorum.

Bazen merak ediyorum,
aklına gelir miyim diye.

Çünkü sen,
bu saatte bile,
benimlesin.

Saat biri çeyrek geçiyor.

Telefon hâlâ
yanı başımda.

Aramam demiştim.

Ama neden
bizi kendimize en çok yaklaştırandan
en uzağa kaçıyoruz?

Belki de
hiçbir şey hissetmemektense
canımın yanması
daha iyi.

Çünkü canımın yanması,
ateşin hâlâ
yandığını söylüyor.

Saat biri çeyrek geçiyor.

Artık
aramam demiyorum.

Telefon elimde.

Sensiz nasıl olur,
bilmiyorum.

Bu gece
bilmek de istemiyorum.

Sadece...

sesini
duymam gerek.