Teşekkür

Acknowledgements

Önce şükür.

Her sabah içtiğim bir fincan kahveye.
Thích Nhất Hạnh'tan öğrendiğim o küçük hatırlayışa:

Kederimi değil,
kahvemi içmeye.

Işığım'a.
Onu nerede bulursam bulayım.

Bu kitabı mümkün kılan teknolojilere.
Bazen insanın eline yeni bir araç geçer
ve içinde yıllardır bekleyen bir kapı açılır.

Aileme.
Peşinden gittiğim bütün tavşan deliklerine sabrettikleri
ve bazen benimle birlikte içeri baktıkları için.

Benden önce kelimelerin, çizgilerin ve düşüncelerin peşine düşenlere.
Yazarlara, şairlere, sanatçılara, düşünürlere.

Hepsini sayamam.

Alan Moore'dan Kahlil Gibran'a,
Saint-Exupéry'den Borges'e,
ve adını burada anamadığım
ama bende bir iz bırakmış herkese.

Ve annemle babama.

İlk Kuzgun'a.
İlk Işığım'a.

Bana Bilim'i, Sanat'ı ve Ruh'u sevmeyi öğrettikleri için.

Ve hiçbir zaman
birini sevmek için
diğerinden vazgeçmem gerekmediğini.

Bu kitap
üçünün arasında kalan
o yerde doğdu.

First, gratitude.

For a cup of coffee each morning.
For the small reminder I learned from Thích Nhất Hạnh:

Not to drink my misery,
but simply my coffee.

To Işığım.
Wherever I may find her.

To the technologies that made this book possible.
Sometimes a new tool finds its way into our hands
and opens a door that has been waiting inside us for years.

To my family.
For indulging all the rabbit holes I have disappeared into,
and, sometimes, for peering down them with me.

To those who chased words, lines, and ideas before me.
The writers, poets, artists, and thinkers.

There are too many to name.

From Alan Moore to Kahlil Gibran,
Saint-Exupéry to Borges,
and all those I cannot name here
who nevertheless left something behind in me.

And to my parents.

The first Kuzgun.
The first Işığım.

For teaching me to love Science, Art, and Spirit.

And for never teaching me
that loving one
required abandoning another.

This book was born
in the place
between all three.