Sana bir kez olsun
dokunan biri,
içimde kopanı
anlardı.
Seni gerçekten
özleyen biri,
kelimelere dökemezdi
bu sessizliği.

Benim istediğim
hiçbir zaman
fazlası olmadı.
Sadece,
gözlerinde
gerçek olmaktı.

Bir an dur...
Görmüyor musun?

Yıldızlardan
düşmek istiyorum,
doğruca
kollarına.
Çünkü seni
hâlâ hissediyorum.
Umarım
beni anlarsın.

Seni inciten
adamdan söz açılırsa,
bil ki,
en çok
kendimden kaçtım.

Kıskançlıklarım,
suskunluklarım,
sakladığım
her şey,
aynı korkunun
başka yüzleriydi.

Bana öğrettiklerin,
yarını
biraz daha
aydınlattı.
Oysa,
sana açtığım
yaraları
hiç bilemeyeceksin.

Bir an kal...
Görmüyor musun?

Yıldızlardan
düşmek istiyorum,
doğruca
kollarına.
Çünkü seni
hâlâ hissediyorum.
Umarım
beni anlarsın.

Ne çok söz
sessizliğe kaldı.
Ne çok gece
sabaha varamadı.

Sevda,
“belki”
demezdi
hiçbir zaman.
Çünkü beklemek,
vazgeçmek değildi.

Biz sadece,
aynı yıldızları
farklı yalnızlıklardan
seyrettik.

Öyleyse...

Yıldızlardan
düşmek istiyorum,
doğruca
kollarına.
Çünkü seni
hâlâ hissediyorum.
Umarım
beni anlarsın.

Yıldızlardan
düşmek istiyorum.
Hiç durmadan...
Kollarına.
Çünkü ben,
hâlâ
seni hissediyorum.
Ve umarım...
beni anlarsın.